با دکتر علی شریعتی:نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی دانم پس ازمرگم چه خواهد شد
نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم
چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم
که ازخاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد
به دست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریز پی در پی
دم گرم خودش را بر گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدین سان بشکند در من
سکوت مرگبارم را.
رکنا: طبق اظهارات مسئولان یکی از سراهای نگهداری و درمان زنان معتاد ، در حالی که سن شروع به کارتن خوابی در میان دختران نوجوان معتاد به 15 سال رسیده است، در شهر تهران خانم های معتاد متجاهری پیدا می شوند که بیش از 60 سال سن دارند.
آمارهای سازمان بهزیستی حاکی از آن است که هم اکنون 140 مرکز گذری کاهش آسیب اعتیاد در سطح کشور وجود دارد که از این میان، 28 مرکز مربوط به زنان است. در این میان همچنین 105 مرکز سرپناه برای اقامت شبانه افراد دارای اعتیاد توسط بهزیستی و سازمان های مردم نهاد تحت پوشش آن در سطح کشور احداث شده که 16 مرکز آن مربوط به بانوان است.
ندا ماندنی، مدیر مرکز بانوان سرای مهر اظهار داشت:
این فعال حوزه اعتیاد نیز مانند دیگر هم صنفان خود از شیوه درمان اجباری در مراکز ماده 16 ترک اعتیاد انتقاد کرد و گفت: در این مراکز محدودیت سنی برای نگهداری از زنان معتاد وجود ندارد، اما شرایط نگهداری از این بانوان در مراکز ماده 16 بسیار نامناسب است و علاوه بر این، در بسیاری از این مراکز از سم زدایی مناسب نیز پرهیز می شود؛ چراکه بارها از زبان خانم های معتادی که از مراکز ماده 16 خارج شده اند، شنیده ام که در این مراکز متادون هم به افراد دارای اعتیاد داده می شود.
(با تاکید بر این که فضای فیزیکی لازم برای حمایت از زنان و دختران معتاد ، بسیار کمتر از نیاز آنهاست): با وجود این که تعداد نبستا زیادی سرپناه، مرکز ماده 16، مرکز کاهش آسیب، سرا و کمپ ترک اعتیاد برای بانوان وجود دارد، اما بازهم ظرفیت این مراکز، کفاف تعداد زیاد زنان معتاد متجاهر را حتی در شهر تهران که از امکانات بیشتری برخوردار است، نمی دهد.
با وجود این که چندین مرکز نگهداری و ارائه خدمات به زنان معتاد متجاهر در پایتخت وجود دارد، اما ظرفیت پذیرش هرکدام از این مراکز، به دلیل فضای کوچک آنها محدود است و همچنین بسیاری از این مراکز، زنان معتاد را براساس رده سنی گلچین می کنند و بخصوص از پذیرش افراد دارای سنین بالاتر می پرهیزند. بنابراین ظرفیت این مراکز پاسخگوی نیاز همه زنان معتاد نیست.
از آنجا که در بیشتر مراکز درمان، کاهش آسیب یا کمپ های ترک اعتیاد بانوان به صورت دوره ای از خانم ها نگهداری می شود، حضور زنان در این مراکز مشکلی را از آنها حل نمی کند.
اکنون شرایط به گونه ای است که در این مراکز بین سه تا شش ماه از یک زن معتاد نگهداری می شود و بعد از آن، این زن در سطح شهر رها می شود. در آن مدت هم صرفا سم زدایی از بدن آن زن انجام شده و هیچ آموزش یا امکاناتی در اختیار او قرار داده نشده است و در چنین شرایطی، طبیعی است که این زن مجددا به کف خیابان و پاتوق های معتادان بازمیگردد و به همین شکل، چرخه معیوب نگهداری و بازگرداندن زنان معتاد مدام تکرار می شود.
(با بیان این که هیچ گاه نمی توان آمار دقیقی از تعداد معتادان متجاهر زن به دست آورد، تاکید کرد): براساس مشاهدات میدانی و تجربی می توان گفت در دوره شیوع کرونا هم تعداد زنان معتاد متجاهر افزایش یافته و هم سن اعتیاد زنان به وضوح پایین آمده است.
او در این باره از دختران 15 ساله ای گفت که در ماه های اخیر به مرکز سرای مهر مراجعه کرده اند و محیط نامساعد زندگی موجب گرفتار شدن آنها به اعتیاد و کارتن خوابی شده است و در این میان، حتی برخی از آنها مورد تعدی قرار گرفته اند. او در ادامه توضیح داد: بیشتر دختران نوجوان معتاد یا در خانواده های بدسرپرست زندگی می کنند یا اساسا برخی از اعضای خانواده آنها دارای اعتیاد هستند و همین مساله آنها را به دامان اعتیاد کشانده است.
زنی که می تواند با وجود اعتیاد و کارتن خوابی به بالای 60 سال برسد، طبیعتا در دوره جوانی از قوای جسمانی بالایی برخوردار بوده است. البته اصولا تخریب چهره در میان زنان معتاد به سرعت اتفاق می افتد و به طور مثال، صورت یک زن معتاد 30 ساله، به خانم های 40 تا 45 ساله نزدیکتر است.
(او رشد تعداد معتادان متجاهر زن اتباع در سال های اخیر اشاره کرد): طبق مشاهدات میدانی، می توان گفت آمار زنان کارتن خواب افغانستانی در تهران بیشتر شده است، البته بازهم تعداد آنها بسیار کمتر از زنان معتادی است که از شهرستان ها آواره کف خیابان های تهران شده اند.
اصولا کمتر پیش می آید که یک زن یا دختر به دلیل اعتیاد از شهرستان فرار کند و راهی تهران شود و چنین مواردی عمدتا فقط زمانی رخ می دهد که یک زن شهرستانی به علت اعتیاد از طرف خانواده تهدید شود و از ترس جان خود به کف خیابان های پایتخت پناه بیاورد.
او تاکید کرد که کم بودن ظرفیت نگهداری از زنان معتاد متجاهر در سطح شهر تهران باعث می شود که برخی مراکز ناچار باشند که بیش از ظرفیت خود از این زنان نگهداری کنند؛ این اتفاق طبیعتا مانع از رعایت فاصله اجتماعی مناسب در مراکز نگهداری از زنان معتاد می شود و قطعا می تواند شیوع بیشتر کرونا در میان این افراد را به همراه داشته باشد.
روزنامه همشهری: «تهران» یا «طهران» نامی است که از گذشته برای پایتخت امروزی کشور بهکار میبردند درباره وجه تسمیه آن چه میدانید؟
آن روزها که تهران از هر طرف کِش نیامده بود و در حصار خندق و دروازهها قرار داشت، حتی قبلتر از آن، زمانی که هنوز به پایتختی ایران انتخاب نشده بود و دهی از توابع شهرری بهحساب میآمد، نامش تهران بود؛ نامی که بهنظر میرسد از گذشتههای دور روی این روستای قدیمی قرار داشت و هنوز هم پایتخت را با همین نام میشناسند.
اما احتمالا کمتر کسی از ما اطلاع چندانی درباره وجه تسمیه این نام دارد. اینکه چطور این کلانشهر چند میلیون نفری امروز که از ۲۳۶ سال پیش پایتخت ایران بوده، تهران نام گرفت، سؤالی است که در این گزارش کوتاه بهدنبال پاسخی برای آن میگردیم.
تاریخ تهران
همین چند سال پیش بود که پیداشدن اسکلت یک انسان ۷ هزار ساله در محدوده میدان مولوی، باعث تحول در گمانهزنیهای تاریخ تهران شد. اینکه تهران دستکم ۷ هزار سال عمر دارد، موضوع جذابی است که از همان زمان سوژه تحقیقات و پژوهشهای باستانشناسان و تهرانپژوهان شد. البته با توجه به قدمت طولانی شهرری، همیشه این موضوع درنظر گرفته میشد که تهران هم پا به پای شهرری از پیش از اسلام تا به امروز عمر کرده، اما پیداشدن این اسکلت ۷ هزار ساله مهر تأییدی بر قدمت پایتخت است.
واقعیت این است که تهران از گذشتههای دور، حتی شاید از پیش از اسلام از توابع شهرری بوده است. اما نخستین باری که نام تهران را در متون قدیمی میبینیم، زمانی است که از محمد بن ابوعبدالله حافظ تهرانی، یکی از محدثان نامدار سده سوم هجری قمری یاد میشود. در کتاب «تاریخ بغداد» نوشته ابوبکر خطیب بغدادی که حدود هزار و ۱۶۰ سال پیش نگاشته شده، به نام این محدث نامور اهل تهران اشاره شده که همین نام درواقع قدیمیترین سند تاریخی است که نشان میدهد بیش از هزار سال پیش تهرانی با همین نام وجود داشته و از آبادیهای حومه شهرری بهحساب میآمده.
یک شهر و هزار معنی